Story #27 Jeroen

In 1980 was het stoer als de directeur je een sigaar aanbood, die nam je aan

  • 10.10.16
  • 83

Jeroen Vinkesteijn is docent aan de Academie voor Toerisme en dit is zijn #NHTVStory:

”Het is 1980, ik ben propedeuse student en ik loop door de gang van het pand aan de Sibeliuslaan, het toenmalige Nederlands Wetenschappelijk Instituut voor Toerisme. Ik kijk een beetje verveeld om me heen en er komt een man op mij af die zegt van ‘kom eens even bij mij binnen’. En hij gaat zitten en ik ga zitten, hij steekt een sigaar op en vraagt of ik er ook één wil. In die tijd mocht je nog roken en was het ook heel erg stoer als de directeur dat tegen je zei, dus die nam je maar aan. Dat was Theo Bodewes, de toenmalige directeur van het NWIT  (de voorloper van de NHTV), waar we de afgelopen 40 jaar contact mee hebben gehouden. En met we, dan bedoel ik een groepje van vrienden waarmee we al die jaren lang, vier keer in het jaar hebben geriskt.

Er was nog een tweede groep, die waren niet zo leuk als wij natuurlijk, maar samen hebben we dit in tact gehouden. En na al die jaren, zie ik dezelfde mensen nog steeds.

Het NWIT, zoals het begonnen is voordat het NHTV werd, was wat we nu een community zouden noemen. Een groep van mensen die elkaar kenden, die samenwerkten en in die tijd was het contact met de directie en de docenten heel sterk. Daar zijn echte vriendschappen uit ontstaan. In de jaren daarna, heb ik alle rollen gespeeld aan de tafel om het maar zo te zeggen; als student, examinator, gecommitteerde en ondertussen al jaren met veel plezier als docent. Ik kijk er met veel plezier op terug.

Theo, dat was een leuke gast. Die had wel echt donkere brilglazen op in de jaren ’70 en ’80. Op een foto waar de groep opstaat, staan een paar mensen die ik niet meer ken natuurlijk. Ik ben de ceremoniemeester geweest op een huwelijk van een van hen. Een andere vrouw van dit groepje is ook docent geworden trouwens. Er kwam ook een vrouw uit Singapore, dat vonden wij interessant. Een andere vrouw op de foto vonden we klein maar interessant zullen we maar zeggen. Sommigen zie ik ook nu nog wel eens.  Bij anderen heb ik geen idee meer van een naam.”

Als ik naar de foto kijk van het groepje van toen komen er zelfs wat namen in me op, ik moet even op gang komen, die neuronen even aan het werk zetten. Die foto pak ik ook niet iedere dag op.