Story #20 Jeroen

De grijze betontegels staken schril af tegen mijn Nike Air Max’en

  • 29.09.16

Jeroen Jansen (alumnus) is creatief directeur bij ID&T en dit is zijn #NHTVStory:

”De grijze betontegels steken schril af tegen mijn Nike Air Max’en. Nog groter is het contrast met mijn blauwe trainingsbroek en het oranje met bordeaux rode ‘Australian’ jasje dat ik draag. Niemand anders is dermate kleurrijk gekleed en iedereen heeft haar, veel haar. Aan de achterkant van het NHTV gebouw staan, in een lange rij, alle nieuwkomers opgesteld, wachtend tot de deuren open gaan naar de kantine waar we ons moeten melden voor de start van de introductie. De sfeer is licht gespannen. Er vormen zich wat groepjes mensen, maar het gros is alleen en schuifelt langzaam richting de ingang.

Mensen kijken me raar aan, wat ik als ogenschijnlijke buitenstaander misschien niet vreemd zou moeten vinden. In de lange rij, enkele tientallen meters voor me zie ik een gozer met een koptelefoon op. Vet haar, stoere blik en een onge├»nteresseerd voorkomen. Hij lijkt naar muziek te luisteren waar ik ook fan van ben. Zijn hoofd deint op en neer met de typerende minimaal 140 ‘beats per minute’. Misschien een aanknooppunt voor een eerste contact?

Verder zijn zeven van de tien nieuwe leerlingen vrouw. Vooralsnog weet niemand wat ons te wachten staat. De introductie, door sommige nog steeds ‘ontgroening’ genoemd, duurt een week en speelt zich zelfs enkele dagen af op grondgebied van onze zuiderburen. Velen van mijn deelgenoten komen zeker niet uit Breda en voelen zich duidelijk onwennig. Nieuwe stad, nieuwe school, nieuwe mensen, nieuwe manier van leven, nieuw territorium. Getemd of lamgeslagen door de nieuwe situatie vraag ik mij af hoe en of ik hier mensen ga vinden waar ik me de komende 4 jaar mee ga vermaken.

De inschrijving verloopt rustig. In de hal aangekomen schrijf je je naam op een papier en krijg je een T-shirt uitgereikt. Daarna klinkt het verzoek binnen in de kantine te wachten op verdere instructies voor de dag en week. Het hele gebouw, maar ook zeker deze ruimte is vrij modern ingericht. In het midden toornt een counter met aangrenzende keuken boven alles uit. Verder zijn het enkel grote vierkante tafels met tenminste acht stoelen. Een speelveld waar je lastig anderen uit de weg gaat. Natuurlijk voorzie ik een confrontatie en dat is nu net niet mijn sterkste punt op het moment dat ik me in de spreekwoordelijke ‘outsider’ hoek geduwd voel.

Geheel tegen de verwachting in gebeurde er daar op die maandagochtend in september van 1995 toch iets heel bijzonders. Zonder specifiek doel of gedachte liep ik naar een van de tafels toe waar nog een vrije stoel beschikbaar was. Ik stelde mezelf voor waarna de eerste gesprekken over elkaars ervaringen van de introductie tot dusver gekickstart worden. Opgelucht merkte ik dat ook mijn eerste gesprekken met mijn tafelgenoten vorm kregen en daar legde ik op dat moment een basis van vriendschappen voor de rest van mijn leven.

Een dame van adel uit Maastricht, een Turkse topvoetballer uit Waalwijk, een twee meter lange Hiphopper uit Eindhoven, een hyper intelligente crimineel uit Tilburg, een uitsmijter uit Middelburg, een bloedstollend mooie vissersdochter uit Oost – Souburg en tot slot een ‘rave fanatic’ uit Breda zaten daar allemaal aan dezelfde tafel, ingedeeld in dezelfde groep. Zonder oordeel en met hele open intenties namen we elkaar waar en klikte er, bleek later, iets tussen zeven compleet vreemden.”

Een bijzonder moment dat zich daarna vertaalde in vier zeldzaam mooie jaren in Breda zonder teveel vooroordelen en outsider gevoelens.