Story #14 Martijn

Je merkt dat het onderwijs hier persoonlijker is

  • 21.09.16

Martijn Derksen is 4e jaars student International Media & Entertainment Management en dit is zijn #NHTVstory:

”In mijn derde jaar heb ik een ongeluk gehad waardoor ik een jaar niet heb kunnen studeren. Op dat moment zat ik in blok D, het laatste blok van mijn derde jaar International Media & Entertainment Management en tegelijkertijd was ik aan het solliciteren voor de Efteling Academy wat ik in het vierde jaar zou gaan doen.

Het was ‘s avonds, het regende en ik kwam op mijn fiets terug van een vergadering over vrijwilligerswerk. Ik doe heel veel vrijwilligerswerk naast mijn opleiding, dat vind ik erg leuk om te doen. Je weet wel dat het teveel is om naast je opleiding te doen maar daar kom je later pas achter. Ik kwam aangefietst in mijn dorp en maakte een val met mijn fiets. Door die val zat er bloed in mijn hersenen en doordat er bloed in je hersenen zit krijg je dezelfde symptomen als iemand met een hersenbloeding. Ik kon ineens moeilijk praten, moeilijk lopen, zag dubbel en daarnaast was mijn motoriek in mijn linker hand verdwenen. Er hadden zich gelukkig direct mensen om mij heen verzameld die mij geholpen hebben en de ambulance hebben gebeld. Ik belandde die avond nog  in het ziekenhuis.

Ondertussen wist NHTV nog van niets. Ik kon niet communiceren met de buitenwereld of überhaupt contact leggen. Er was veel verwarring op school, want ik was er niet. Het is niks voor mij om niet op te komen dagen. Ik deed mee aan een aantal projecten maar ik was afwezig en niemand wist waarom. Een week later hoorde ik dat ze ongerust waren, omdat ik er normaal eigenlijk altijd wel ben. Toen ik een aantal weken later mijn telefoon kon oppakken en internet had, kon ik eindelijk een berichtje sturen over wat er aan de hand was. Ik zou voorlopig niet meer naar school komen.

De eerste periode was voor mijn mede studiegenoten een soort fase van verwarring. Later zijn studenten bij mij op bezoek geweest, een aantal in het ziekenhuis waar ik anderhalve week verbleef. En dat was best ver rijden van Breda, zo’n anderhalf uur. Daarna ben ik een maand in Den Bosch gaan revalideren en daar zijn ook een aantal studenten geweest om te laten zien dat ze om me geven. Ze wilden hun medeleven tonen. Naast studenten kreeg ik ook af en toe van docenten berichtjes waarin zij vroegen hoe het met me ging. Dat komt dan denk ik toch doordat het onderwijs kleinschalig is ingericht en het contact persoonlijk is en docenten betrokken zijn. Ik vond het heel fijn om te zien dat ondanks dat je direct wegvalt uit je sociale schoolomgeving, er toch mensen zijn die het wel belangrijk vinden om te weten hoe het met je gaat. Het is niet zo dat je uit het hoofd, uit het hart bent.

In september ruim een jaar later zou De Efteling Academy weer beginnen en daar heb ik me volledig op gefocust. Een groot gedeelte van mijn studiegenoten had toen natuurlijk die studie al afgerond. Het was een vreemd gevoel om op NHTV rond te lopen. Ik vond het hier altijd zo fijn, maar het was alsof de school niet meer van mij was omdat je ineens niet meer iedereen kent die hier les heeft.”

Het is heel leuk om mensen op NHTV tegen te komen die je kent. Maar op een gegeven moment vlieg je natuurlijk ook uit hier, naar het werkveld en laat je deze school achter je.